In Campus Journalism: Editorial Writing

Editorial write-ups express facts and opinions in concise, logical, pleasing order for the sake of entertaining or influencing opinion, or of interpreting significant news on public issues or policies in such a way that its importance to the average reader is made clear. They are usually written in an elegant but understandable language.

Expressive of the paper’s stand on vital issues, the editorial is a personal commentary written by any member of the editorial staff who comments on issues relevant to the public. It’s a critical interpretation of significant, usually contemporary events so that the readers will be informed, influenced, or entertained. It’s the voice of the paper, not of an individual editor. Moreover, it tries to express the people’s conscience, cause, and convictions in relation to prevalent issues and events.

Types of Editorial

one way-- different directions

• Editorial of Entertainment aims to entertain. Short and amusing, it espouses humor to suggest the truth.
• Editorial of Information seeks to give the facts unknown to the readers, with minimum explanation.
• Mood Editorial written by two or more editors from different newspapers which they publish simultaneously in their respective papers.
• Pooled Editorial written by two or more editors from different newspapers which they publish simultaneously in their respective papers.
• Editorial of Interpretation explains the meaning of a news event, current idea, theory, or conditions.
• Editorial of Commendation, Appreciation, or Tributecommends a person or organization for worthwhile deeds accomplishments.
• Editorial of Criticism points out both the good and bad features of events or situations to influence the reader and to suggest a solution.
• Editorial of Argumentation or Persuasion argues in order to convince or persuade some people.

Panitikang Pinoy: Paalam sa Pagkabata

PAALAM SA PAGKABATA

(KUWENTO/CEBUANO)

Salin ni Nazareno D. Bas sa

"Panamilit sa Kabantanon ni Santiago Pepito

Pangkat I

Wala akong nakikitang pagbabago. Tulad nang nagdaang mga madaling-araw: ang ginaw, katahimikan, dilim-iyaon din ang bumubuo ng daigdig ng aking kamalayan. Maraming bagay ang dapat mailarawan. Ngunit alam kong iisa lamang ang kahulugan ng mga iyon. Alam ko.

Purple roses.

Sa kabilang silid, sa kuwarto nina Nanay at Tatay, naririnig ko ang pigil na paghikbi. Umiiyak na naman si Nanay. Ang sunud-sunod na paghikbi ay tila pandagdag sa kulungkutan ng daigdig. Napabuntung-hininga ako. Umiiling-iling. Hanggang ngayon hindi ko pa nakikita ang tunay na dahilan ng damdaming iyon na matagal nang umalipin sa kanya.

Walang malinaw sa aking isipan. Mula sa aking pagkamulat ang pagkainip ay kakambal ng aking buhay. Sa aking pag-iisa di ko maiwasan ang pangarap na magkaroon ng batang kapatid na nag-aangkin ng mabangong hininga at taglay ang ngiti ng isang anghel. Ngunit ang damdamin ko'y tila tigang na lupang pinagkaitan ng ulan.

Maliwanag na ang silangan nang ako'y bumangon. May bago na namang umaga. Ngunit ang tanawin sa bahay ay walang pagbabago. Tulad ng dati, nakikita ko si Nanay na nakaupo at nag-iisip sa may hagdanan. Nakatitig siya sa sampayan ng lambat ni Tatay. At madalas ang kanyang pagbubuntong-hininga.

Matagal ko nang nakikita ang sampay na lambat. Ngunit hindi ko nakikitang ito'y ginagamit ni Tatay. Noon ay walang halaga ito sa akin. Nagsimula ang pagpansin ko sa lambat noong ito'y itinapon ni Nanay mga dalawang taon na ang nakakaraan. Galit na galit si Tatay sa ginawa ni Nanay. Pinagbuhatan ni Tatay ng kamay si Nanay. Pagkatapos ipinabalik kay Nanay ang lambat sa sampayan.

"Hanggang ngayon ba'y hindi ka pa nakakalimot, Tomas? Alam ng Diyos na wala akong kasalanan. Ang kanyang ginawa ang siya mong ginawa tuwing ikaw ay darating sa madaling-araw. Ang kanyang amoy ay siya ring amoy na galing sa dagat. Magkatulad ang inyong ikinikilos. Sino ang hindi mag-aakala na siya ay hindi ikaw? Huli na nang malaman ko ang katotohanan. Huli na nang siya ay aking makilala. Totoong lumigaw siya sa akin. At mula noon ay alam mo iyon. Ikaw ang aking iniibig, Tomas. Kailan mo pa malilimutan ang nangyari?"

In Campus Journalism: Editorial Cartooning

A sample editorial cartooning. Photo owned by www.colombian.com

Editorial Cartoons:

-          Editorials in pictorial/caricature form.

-          Supplement and crystallize the editorial commentary.

-          Have greater impact than the editorial proper.

-          Connect important parts by providing a link between the news and views of the paper.

-          Play a vital and effective function in influencing public opinion.

-          Make a character or an event more humorous, interesting and entertaining.

-          Emphasize a single point and topic.

Forms of Editorial Cartooning

• Criticism – discriminating judgement
• Appreciation – true or adequate estimation
• Comment – reflections or observations

Subjects/Topics in Cartooning

• Culture – enlightenment or civilization
• History – past events
• Economics – business, production and consumption of goods and services
• Political – government, relationship of people and leaders and among leaders.
• Social – interaction among people

Personal Development: Desiderata

Desiderata

Go placidly amid the noise and haste, and remember what peace there may be in silence.

As far as possible, without surrender, be on good terms with all persons. Speak your truth quietly and clearly; and listen to others, even to the dull and the ignorant, they too have their story. Avoid loud and aggressive persons, they are vexations to the spirit.

If you compare yourself with others, you may become vain and bitter; for always there will be greater and lesser persons than yourself. Enjoy your achievements as well as your plans. Keep interested in your own career, however humble; it is a real possession in the changing fortunes of time.

Exercise caution in your business affairs, for the world is full of trickery. But let this not blind you to what virtue there is; many persons strive for high ideals, and everywhere life is full of heroism. Be yourself. Especially, do not feign affection. Neither be cynical about love, for in the face of all aridity and disenchantment it is perennial as the grass.

Take kindly to the counsel of the years, gracefully surrendering the things of youth. Nurture strength of spirit to shield you in sudden misfortune. But do not distress yourself with imaginings. Many fears are born of fatigue and loneliness.

Beyond a wholesome discipline, be gentle with yourself. You are a child of the universe, no less than the trees and the stars; you have a right to be here. And whether or not it is clear to you, no doubt the universe is unfolding as it should.

Therefore be at peace with God, whatever you conceive Him to be, and whatever your labors and aspirations, in the noisy confusion of life, keep peace in your soul.

With all its sham, drudgery and broken dreams, it is still a beautiful world.

Be cheerful. Strive to be happy.

Max Ehrmann c.1920

Panitikang Pinoy: Ang Alamat ng Papel na Salapi

Noong unang panahon sa kahariang tinatawag nilang Pagbag-O, mayroong isang kaawa-awang nilalang na palagi lamang inaapi ng mga mayayaman. Siya ay si Kuba Karitong na napapabilang sa mga mahihirap. Ang mga mahihirap na mamayan noon ay tinatawag na Bulok-Panis at ang mayayaman ay tinatawag namang Bunga-Humahalimuyak. Walang kalayaan ang mga Bulok-Panis noon dahil monarkiya ang struktura ng pamamalakad ng kanilang gobyerno, sa gayon sila ay naging alipin simula sa pagsilang hanggang sa kanilang libingan.

Isang araw habang nagbubungkal ng lupa si Kuba Karitong ay hindi niya sinadyang natamaan ang paa ng isang landlord na siyang namamahala sa lupang kanyang sinasaka. Nag-aapoy ang mga mata nito sa galit at sinipa siya ng buong lakas. Pinaggugulpi at pinagsusuntok siya hanggang siya ay naging duguan at napuno ng pasa sa mga katawan. Kahit sobra na ang parusang natanggap ni Kuba ay ipinakulong pa rin ito ng landlord. Ikinulong siya sa isang napakadilim at napakabahong silid kung saan hindi siya pinakain ng isang linggo. Mahinang-mahina na si Kuba at siya'y talagang kaawa-awa. Nagmuni-muni siya sa kanyang sarili kung bakit siya ay isinilang na alipin at mahirap. Hindi na siya makatayo dahil wala nang lakas ang kanyang katawan bukod sa puno ito ng mga sugat at pasa dulot sa parusang kanyang natanggap.

Nakatulog si Kuba ng ilang oras hanggang may isang napakaliwanag na bagay ang lumitaw sa gitna ng kadiliman ng silid. Nasindak siya dahil ang nakita niya ay isang napakabanal na uri ng nilalang. Ang mukha nito ay parang liwanag na nagbibigay pag-asa sa mga taong nahaharap sa kasawian sa buhay. Nagpakilala ang kakaibang nilalang na siya ang Panginoon ng Araw. Gulat na gulat talaga si Kuba. "Huwag kang matakot minamahal kong anak. Narito ako upang ikaw ay tulungan. Bibigyan kita ng napakaraming kayamanan na wala ni isang nilalang sa mundong ito ang makakaangkin," sabi ng Panginoon.